Bir Sayfa Daha

Bir zamanlar küçük bir serçe, uzun bir yolculuğa çıkmıştı. Günlerce uçmuş, rüzgârla savrulmuş, yağmurda ıslanmıştı. Kanatları ağırlaşmış, yüreği yorulmuştu. En sonunda bir dalın üzerine kondu ve iç
çekti:

“Artık devam edemem… Bu yol hiç bitmeyecek.

Tam gözlerini kapatıp vazgeçecekken, yaşlı bir kaplumbağa ağır adımlarla yanına yaklaştı. Serçeye bakıp gülümsedi:

“Ben bu yolu yıllardır yürürüm,” dedi. “Ve şunu öğrendim; en güzel manzaralar, insanların dönmek istediği yerlerin biraz ilerisindedir.”

Serçe şaşkınlıkla sordu: “Ama ben çok yoruldum… Ya devam edersem ve hiçbir şey değişmezse?”

Kaplumbağa başını hafifçe salladı: “Ya bırakırsan ve tam bir adım sonra değişecek olanı hic göremezsen?”

Serçe bir an düşündü. İçindeki yorgunluk hâlâ vardı ama bu sözler kalbine dokunmuştu. Derin bir nefes aldı, kanatlarını açtı ve “Biraz daha …” dedi.

Birkaç kanat çırpışı sonra bulutlar dağıldı, güneş yüzünü gösterdi. Ve serçe, hayatında gördüğü en güzel vadinin üzerine ulaştı.

O gün serçe şunu anladı:
Umut, çoğu zaman vazgeçmek üzereyken bir adım daha atabilenlerin ödülüdür..